Sızlayan rüzgarlar gibiydi zamanTahta döşemelerin sesiyle uyandımİncecik bir gülüşün ışığıydıBir dilim ekmeğe benziyordu yüzünSıcak bembeyaz bir güvercindiDuldasında bir hercai rüzgarın ağlayan bir çiçekti…Kanayan topraklar gibiydi zaman Saatler hasrete beş vardıVe dünyanın en ağır işiydiSeni mısralara işlemek bunca özleten çaresizlik varkenEn yaman işti Seni kapalı kapılar arkasında beklemekOdam darmadağınBir yanda kağıt kalem kül tablaları dolusu hasretÇamaşırlarım ütüsüz tabaklarda yemek artıklarıDuvarda resmin, yürekte resmin, aynada resminVe her yerde yalanları sevdanın$u koca İstanbul’da Nerdesin?...
0 yorum yazılmıştır
« Önceki :: Sonraki »
